Leentjes Reservaat

Jep, daar gaan we weer. Na een uitgebreid zomerreces in Watou - waarover binnenkort veel meer- pikt Editions Migraine de draad weer op, en wel met onderstaand gedicht. Daar gaan we weer de hartenknakker cowboy verschuift van schouder zijn geweer en rond de keukentafel dansten zij nog een keer zuchtend de tango d'amore Ik wil je al mijn modderverhalen wel vertellen maar niet nu Op zolder lagen de herdekens bij nachte diezelfde stilte af te wachten hopend op het imprévu van cowboy hey wat doe je nu? Cowboy hey wat doe je nu?

Een laatste glas Alles wordt rood Want ik ben ziek achter mijn ogen De wijsheid voert iets In haar schild Ik heb mezelf opnieuw bedrogen De nacht valt dood Op mijn gezicht en Koud op mijn vermoeide handen Ik wil wel slaan Maar kan het niet Ik kan alleen nog klappertanden De auto komt Dus ik rij mee Ik voel de beelden in mij vreten De winnaar kwam en ik verloor Van haar Maar dat kon zij niet weten

Uit een hele oude doos Prentje van Martijn Sermeus, 2007 Zij geeft namen aan Wie geen vleugels heeft Wie bleef plakken aan de Gedoofde lamp,de stad Zij noemt mij haar Verloren zoon,ik vertel Haar over de frigide Huizen waarin ik woonde En zij luistert naar mijn Verhaal waarvan de woorden Vleugels krijgen,stijgen Samen kijken we ze na Ik word vlinder Ik word nacht.